تاريخ حرم ائمه بقيع (ع) و آثار ديگر در مدينه منوره (فارسى) — صفحة 153

وليد بن عبدالملك خليفهء اموى « 1 » كه در سال 88 به قصد سفر حج وارد مدينه شده بود ، به هنگام سخنرانيش در مسجد رسول خدا ، پردهء حجرهء فاطمه عليها السلام كنار رفت و او متوجه گرديد كه حسن بن حسن بن على عليه السلام « 2 » در ميان اين خانه نشسته در يك دستش آيينه و با دست ديگر محاسنش را شانه مىزند وليد بلافاصله دستور داد كه اين خانه تخريب و به مسجد ضميمه شود . حسن بن حسن و همسرش فاطمه بنت الحسين عليه السلام با اين دستور مخالفت و از ترك نمودن اين حجره امتناع ورزيدند . وليد پيام داد كه اگر اين بيت را تخليه نكنيد بر سر شما ويران خواهم نمود ، آنان باز هم مقاومت نمودند وليد دستور داد خانه را بر سر آنها و اطفالشان ويران كنند ، چون مأمورين وارد خانه شدند و در اجراى فرمان وليد فرش از زير پاى حسن و فاطمه كشيدند آنان به اجبار اين حجره را ترك و به خانهء ديگرى كه متعلق به امير مؤمنان عليه السلام بود ، منتقل گرديدند . « 3 » بعضى از مورّخين مىگويند : اصل اين حادثه و كنار رفتن پردهء اين حجره ، در حال سخنرانى براى شخص وليد اتفاق نيفتاده ، بلكه براى يكى از مأمورين وى كه در فاصله‌هاى مختلف جهت بررسى اوضاع مدينه به اين شهر وارد مىشد اتفاق افتاده و او اين موضوع را بعنوان امرى بر خلاف شؤون خلافت تلقّى و در نزد وليد سعايت نموده ، وليد هم دستور تخريب اين بيت را صادر كرده است . در ماه ربيع‌الأول سال 88 وليد به عمر بن عبدالعزيز والى خود در مدينه كتباً دستور داد همهء خانه‌هاى اطراف مسجد را كه متعلّق به همسران و اقوام و صحابه رسول خدا بود