تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تاريخ حرم ائمه بقيع (ع) و آثار ديگر در مدينه منوره (فارسى) — صفحة 152

مساهمون:

ص١٥٢

همچنين به تغيير و تحولى كه در طول چند قرن تا امروز در اين حجره به وجود آمده است . خانهء فاطمهء زهرا عليها السلام يكى از خانه‌هاى متعددى است كه طبق دستور رسول خدا صلى الله عليه و آله در كنار مسجد آن بزرگوار ساخته شده بود . مورّخان مىگويند : اين خانه‌ها و حجره‌ها در قسمت شرقى و شمالى و در سمت جنوبى مسجد قرار داشتند ، « 1 » كه هر يك از آنها به يكى از همسران رسول خدا اختصاص داشت ؛ همانگونه كه حجرهء فاطمه به آن حضرت اختصاص داده شده بود . از نظر موقعيت ، بيت فاطمه در شرق مسجد و در قسمت شمالى حجره‌اى كه پيكر پاك رسول خدا صلى الله عليه و آله در آن به خاك سپرده شده و به عايشه اختصاص داشت ، قرار گرفته بود ؛ همانگونه كه حجرهء حفصه در قسمت جنوبى خانه عايشه قرار داشت ، با اين تفاوت كه حجرهء عايشه و حفصه را راهروى از هم جدا مىساخت ولى در ميان حجرهء فاطمه و عايشه فاصله‌اى به جز ديوار وجود نداشت و حتى بنا به نقل بعضى از مورّخان اهل سنت ، در ميان اين دو خانه ، روزنهء كوچكى تعبيه شده بود كه پيامبر اكرم در اوقاتىكه در خانهء عايشه بسر مىبرد ، از همين روزنه با اهل بيت صحبت و از فاطمه و حسنين تفقد و دلجويى مىفرمود كه پس از مدتى به عللى و طبق درخواست حضرت زهرا عليها السلام مسدود گرديد . « 2 » اين خانه و حجره كه در لسان روايات و در متون تاريخ از آن به « بيت فاطمه » و گاهى به « بيت على » عليه السلام تعبير مىشود ؛ مانند ساير خانه‌هاى متعلق به رسول خدا و بعضى از صحابه و اقوام آن حضرت داراى دو در بود ؛ يكى به داخل مسجد باز مىشد و ديگرى به سمت شرق و به طرف بقيع كه در اين سمت ، داراى حياط كوچكى هم مانند ساير بيوت بود و رسول خدا صلى الله عليه و آله دستور داد همهء كسانىكه داراى چنين خانه در اطراف مسجد هستند ، در خانهء خود را كه به داخل مسجد باز مىشود ببندند مگر خانه على ( و سد الأبواب الّا بابه ) . گرچه در اين بيت و حجره و مرقد رسول خدا صلى الله عليه و آله همانند مسجد آن حضرت در طول تاريخ ، تحوّلات و دگرگونيهايى در اثر توسعه و عِلل ديگر به وجود آمده است ولى بطورىكه اشاره گرديد ، هدف ما در اينجا فقط تذكر و يادآورى تغيير و تحوّلى است كه در بيت فاطمه عليه السلام ايجاد شده است .

هامش
( 1 ) . الدرة الثمينة فى اخبار المدينه ، ص 73
( 2 ) . وفاء الوفا ، ج 2 ، ص 466