زمان ظهور خويش را نمىداند ، و يا هيچيك از انبياء و معصومين عليهم السلام زمان قيامت را نمىدانند ، ربطى به شريعت و احكام آن ندارد . « 1 »
غير معصومان ، در مثلث علم و عقيده و عمل ، تنها مىتوانند در بُعد علمى به حد عصمت برسند . فىالمثل از « اقم الصلاة » همگان عصمت علمى پيدا مىكنند كه نماز واجب است . با اين حال حتى يك شخص عالم ممكن است نماز را سبك شمارد و چندان عقيدهاى هم به آن نداشته باشد و از نظر عملى هم با اين كه عالم است ، ممكن است نماز نخواند يا فراموش كند يا مرتكب خطاى ديگرى شود . اينها هيچكدام ربطى به علم ندارند ، اينها قصور و تقصيرات عقيدتى و عملى است . همانطورى كه در ساير علوم نيز همينگونه است ، مثلًا يك پزشك متخصّص قلب و عروق و يا دستگاه تنفّس با علم به مضرّات دخانيات ، ممكن است سيگار بكشد كه به علم يقينى او ربطى ندارد .
عصمت علمى ، طبق نصّ قرآن دو شرط دارد : شرط اول : اعتصام به حبل الهى :
( قرآن ) . متفرق نشدن و حفظ اتحاد علمى تا رسيدن بهوحدت همگانى است . نتيجهى پيمودن صراط مستقيم الهى دستيابى به اين وحدت نجاتبخش خواهد بود ، تنها در اين صورت است كه كثرتها تبديل به وحدت خواهد شد ، زيرا نقطهى خشوع و تسليم آدمى در برابر گفتهها ، فقط با استناد صحيح و متقن به آيات قرآنى است . هر مطلبى برگرفته از درون متن قرآن باشد مورد قبول همهى اعتصامكنندگان است كه با رعايت شرط دوم يعنى عدم تفرقه و اختلاف ، مورد عمل نيز خواهد بود .
براى رسيدن به عصمت علمى و وحدت اجتماعى دو كار بايد انجام داد : اول همان
هامش
( 1 ) - عصمت و عدم عصمت داراى سه بعد است ؛ 1 - عصمت در بعد شريعت كه شامل علم - عقيده و عمل مىباشد . 2 - عصمت در امور عاديهاى كه اين نيز شامل دو بعد است : الف - عصمت در امور عاديهاى كه عدمش مستلزم ضرر بالفعل يا بالقوه بر خود يا بر ديگران باشد . ب - عصمت در امور عاديهاى كه عدمش هيچگونه ضررى بالفعل يا بالقوه نه بر خود و نه بر ديگرى ايجاد نمىكند - آيه شريفه « انا بَشَرٌ مثلكم » فقط همين بعد اخير را شامل است و از بقيه ابعاد منصرف است . چنانچه سؤال شود در آن ابعاد قبلى كه عدم عصمت يعنى غفلت از امورى كه موجب ضرر و زيان بالقوه مىگردد چرا آيه شريفه شامل آن نمىشود ؟ جواب اين است كه ، كسى كه چراغ هدايت است و از منبع اصلى نور منور است محال است از چيزى غفلت كند ، كه در آينده متوجه شود اشتباه نموده است و در اثر اين اشتباه برخود يا ديگران ضرر و زيانى هر چند اندك وارد آمده است و ما معتقديم معصومان عليهم السلام راهنما و هدايتگر در همه امور مادى و معنوى بشرى از زمان مبارك خودشان الى يوم القيمه مىباشند . ( خادمالقرآن )