شرح : ظاهر ، اين است كه : عَنْ ثَابِتٍ أَبِي سَعِيدٍ بايد ، چنانچه مىآيد در « كِتَابُ الْإِيمَانِ وَالْكُفْرِ » در حديث دوّمِ باب نود و چهارم كه « بَابٌ فِي تَرْكِ دُعَاءِ النَّاسِ » است .
مراد به النَّاس ، اهل اصرار است ، چنانچه ظاهر مىشود در « كِتَابُ الْإِيمَانِ وَالْكُفْرِ » در باب نود و دوم و باب نود و سوم و باب نود و چهارم كه « بَابٌ فِي إِحْيَاءِ الْمُؤْمِنِ » و « بَابٌ فِي الدُّعَاءِ لِلْأَهْلِ إِلَى الْإِيمَانِ » و « بَابٌ فِي تَرْكِ دُعَاءِ النَّاسِ » است .
أَمْرِكُمْ عبارت است از تصديق به امامتِ امام معصومِ مُفْتَرض الطَّاعهء عالم به جميع احكام و متشابهات .
لَا تَدْعُوا أَحَداً إِلى أَمْرِكُمْ اشارت است به اين كه مخالفان ، شواهد ربوبيّت و محكمات قرآن را كه در آنها نهى از اختلاف از روى ظن است ديدهاند و تصديق به امامت ما نكردهاند ، پس حجّت عقلى و نقلى بر ايشان تمام است و غير جبر و جهاد به سيف با ايشان ، يا توفيق الهى چيزى نافع نيست و وقت جهاد نيست و توفيق ، مقدورِ غير اللَّه تعالى نيست .
يعنى : روايت است از ثابت ابى سعيد گفت كه : گفت امام جعفر صادق عليه السلام كه : اى ثابت ! چيست شما را با مخالفان ما ؟ بازداريد خود را از اختلاطِ ايشان به بهانهء قصد هدايت و مخوانيد كسى از مخالفان را سوى كار خود .
بيانِ اين آن كه : به خدا قسم كه اگر اهل آسمانها و اهل زمينها جمع شوند بر اين كه توفيق دهند بنده را كه اراده دارد اللَّه تعالى گمراهى او را براى علم به استحقاقِ او شقاوت را ، قدرت بر آن توفيق ندارند . و اگر اهل آسمانها و اهل زمينها جمع شوند بر اين كه گمراه كنند بنده را كه اراده دارد اللَّه تعالى راستى او را براى علم به استحقاق او سعادت را ، قدرت ندارند بر آن گمراه كردن .
بدان كه اين منافات ندارد با حديث دهمِ باب سوّمِ « كِتَابُ الْعَقْلِ » كه « بَابُ صِفَةِ الْعِلْمِ وَفَضْلِهِ وَفَضْلِ الْعُلَمَاءِ » است ؛ چه مراد اين جا نهى از اختلاط و از دعوت در زمان تقيّه است و اشارت است به اين كه در غير صورتِ اختلاط و زمان تقيّه ، زياده از قدر واجب يا مستحبّ از دعوت خوب نيست ؛ چه مشعر است به ترك رضا به قضا . و
صافى در شرح كافى (فارسى) — صفحة 603
مساهمون: محمد حسين الدرايتي
ص٦٠٣