است از آزردگىِ اين كه نمىيابند چيزى را كه نفقهء خود كنند و پياده به جهاد مىآيند .
مخفى نماند كه حذف
« إِذا نَصَحُوا لِلَّهِ وَ رَسُولِهِ »
شده در حديث ، تا اشعار شود به اين كه
« وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا »
عطف است بر
« ما عَلَى الْمُحْسِنِينَ »
نه بر سابقِ آن . و مىتواند بود كه اشعار به اين نيز باشد كه : صدر آيت دوم :
« ما عَلَى الْمُحْسِنِينَ »
است نه آنچه مشهور است كه
« وَ لا عَلَى الَّذِينَ إِذا »
باشد . و در اين آيت ، اشعار به اين هست كه : طايفهء آخر ، محسنين نيستند . و مىتواند بود كه براى شائبهء ترك رضا به قضا باشد .
يعنى : بعد از آن ، براى تقويت مضمون « وَكُلُّ شَيْءٍ لَايَسَعُونَ لَهُ فَهُوَ مَوْضُوعٌ عَنْهُمْ » ، خواند
« لَيْسَ عَلَى الضُّعَفاءِ »
تا آخر را . و گفت كه : پس بر طرف كرده شده تكليف به جهاد از ايشان . و خواند :
« ما عَلَى الْمُحْسِنِينَ »
تا آخر را ؛ گفت كه : پس بر طرف شده تكليف به جهاد از ايشان براى اين كه ايشان چيزى نمىيابند كه نفقه كنند .