نيست ، ما را حاكم ناميده ، پس اين مبنى بر خلط است . و بيان آيت :
« إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ »
مىآيد در « كِتَابُ الْحُجَّة » در حديث هفتم و شانزدهمِ باب هشتم و در حديث سوم و چهارم و ششم و هشتمِ باب شصت و چهارم و در حديث هفتاد و هفتمِ باب صد و هفتم .
ثُمَّ قَالَ تتمّهء كلام امام است و اشارت است به اين كه آيت
« وَ ما ظَلَمُونا »
در دو سوره است ؛ اوّل : اعراف كه از مكّيّات است ، دوم : بقره كه از مدنيّات است .
ثُمَّ ذَكَرَ مِثْلَهُ كلام زُراره است . و ضمير مستتر در « ذَكَرَ » راجع به امام است . و ضمير « مِثْلَهُ » راجع است به آنچه مذكور شد . و دلالت بر خلط مىكند . و مثل آن است آيت سورهء منافقين :
« وَ لِلَّهِ الْعِزَّةُ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِلْمُؤْمِنِينَ » ؛
« 1 » زيرا كه حصرِ عزّت در هر كدام صحيح نيست بى خلط .
يعنى : روايت است از زراره ، از امام محمّد باقر عليه السلام ، راوى گفت كه : پرسيدم او را از قول اللَّه - عَزَّ وَ جَلَّ - در سورهء اعراف : و ظلم نكردند يهود ما را ، و ليك كار ايشان اين بود كه خود را ظلم مىكردند ؛ گفت كه : به درستى كه اللَّه تعالى بزرگتر و عزيزتر و رفيعتر از آن است كه مظلوم شود ، و ليك او مخلوط كرده ما را با خود .
بيانِ اين آن كه : گردانيده ظلم ما را به جاى ظلم او و گردانيده حكومت ما را به جاى حكومت او ، در جايى كه مىگويد در سورهء مائده : جز اين نيست كه حاكم شما اللَّه تعالى است و رسول او و جمعى كه مؤمن شدند مىخواهد « 2 » به قول او :
« الَّذِينَ آمَنُوا »
امامان از ما را . بعد از آن گفت در موضعى ديگر كه سورهء بقره است كه :
« وَ ما ظَلَمُونا »
« 3 » تا آخر . بعد از آن امام عليه السلام ذكر كرد مثل آنچه را كه مذكور شد از آيت دالّه بر خلط .
هامش
( 1 ) . منافقون ( 63 ) : 8 .
( 2 ) . يعنى : قصد مىكند از اين فقرهء آيهء شريفه .
( 3 ) . بقره ( 2 ) : 57 ؛ اعراف ( 7 ) : 160 .