تعالى باشد در اطراف مكّه كه قصد كرده شود به طواف ؛ چه مراد او به « يُصْمَدُ » مقصود شود است .
و گفته ابنُ الزِّبْرقان كه : و نيست « رَهيبة » مگر مهترى قصد كرده شده .
و گفته شدّاد بن معاويه در حق حُذَيفة بن بدر كه : بلند كردم بر سر حذيفه شمشير را ، بعد از آن گفتم او را كه : بگير شمشير را اى حذيفه ؛ چه تويى مهترى قصد كرده شده .
و مثل اين ، استعمالِ « صَمَد » در قصد كرده شده بسيار است در كلام عرب . و اللَّه - عَزَّ وَ جَلَّ - و بس ، مهترِ قصد كرده شده است كه جميع مخلوقين از جنّ و انس سوى او قصد مىكنند و سوى او التجا مىبرند نزد سختىها و از او اميد مىدارند فراغت و دوام نعمت را ، تا دفع كند از ايشان سختى ها را .
مخفى نماند كه « مِنَ الْجِنِّ وَالْإِنْسِ » دلالت مىكند بر اين كه مراد به قصدى كه مفهوم مىشود از « الْمَصْمُودُ إِلَيْه » در حديث اوّل و از « يُصْمَدُ إِلَيْهِ كُلُّ شَيْءٍ » در حديث دوم ، قصد عُقَلا است در عرض حاجات ، نه دلالت هر چيز بر ربوبيّت او ؛ و اين غير آن است كه ما شرح كرديم ، پس در آن دو احتمال است .
صافى در شرح كافى (فارسى) — صفحة 349
مساهمون: محمد حسين الدرايتي
ص٣٤٩