« الْحَيُّ الْقَيُّومُ لا تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَ لا نَوْمٌ »
« 1 » الْعَلِيمُ ، الْخَبِيرُ ، السَّمِيعُ ، الْبَصِيرُ ، الْحَكِيمُ ، الْعَزِيزُ ، الْجَبَّارُ ، الْمُتَكَبِّرُ ، الْعَلِيُّ ، الْعَظِيمُ ، الْمُقْتَدِرُ ، الْقَادِرُ ، السَّلَامُ ، الْمُؤْمِنُ ، الْمُهَيْمِنُ ، الْبَارِئُ ، الْمُنْشِئُ ، الْبَدِيعُ ، الرَّفِيعُ ، الْجَلِيلُ ، الْكَرِيمُ ، الرَّازِقُ ، الْمُحْيِي ، الْمُمِيتُ ، الْبَاعِثُ ، الْوَارِثُ » .
شرح : فاء در فَهُوَ براى بيان است و مقصود اين است كه : آنچه مذكور مىشود ، اسمائى است كه داخل اركان « هُوَ » است .
يعنى : بيانِ اين آن كه « هُوَ » سردار اين اسمها است ؛ اوّل : الرَّحْمَان ( مدبّر كلّ عالم ) .
دوم : الرَّحِيم ( مهربان به مؤمنان ) . سوم : الْمَلِك ( به فتح ميم و كسر لام ، پادشاه عالم ) .
چهارم : الْقُدُّوس ( به ضمّ قاف و تشديد دال ، به غايت پاكيزه از عيب ) . پنجم : الْخَالِق ( تدبير كننده و مخترع بى مادّهء سابق و نظيرِ سابق ) . ششم : الْبَارِئ ( به باء يك نقطه و راء مكسورهء بى نقطه و همزه ، جداگانه از مخلوق خود در اسم جامدِ محض و مُبَرّا از مُهْمَل كارى ) .
هفتم : الْمُصَوِّر ( به ضمّ ميم و فتح صاد و تشديد واو مكسوره ، صورت دهنده حيوانات را در رحم به تشريح و اذهان را به صور علميّه و هر جسم را به شكل معيّن ) .
هشتم : الْحَيّ ( زنده ) . نهم : الْقَيُّوم ( به غايت ايستاده به كار مخلوقات ) . دهم : لَاتَأْخُذُهُ سِنَةٌ ( عارض نمىشود او را ماندگى ، چنانچه بيان مىشود در « كِتَابُ الْعِشْرَة » در « بَابُ الْجُلُوس » ) . يازدهم : وَلَا نَوْمٌ ( و عارض نمىشود او را خواب ) .
دوازدهم : الْعَلِيم ( به غايت دانا ) . سيزدهم : الْخَبِير ( كسى كه پنهان نيست از او هيچ چيز ) . چهاردهم : السَّمِيع ( به غايت شنوا ) . پانزدهم : الْبَصِير ( به غايت بينا ) شانزدهم : الْحَكِيم ( راست گفتارِ درست كردار ) . هفدهم : الْعَزِيز ( بى ننگ ) . هجدهم :
الْجَبَّار ( قادرِ كُنْ فَيَكُون و فاعلِ بى چرا و چون و نگاه دارندهء به زور هر باقى را چندان كه باقى است از فنا ) .
نوزدهم : الْمُتَكَبِّر ( كسى كه بزرگى او از پيش خود است و كسى كه زارى خلايق در
هامش
( 1 ) . بقره ( 2 ) : 255 .