باب شانزدهم بَابُ لُزُومِ الْحُجَّةِ عَلَى الْعَالِمِ وَتَشْدِيدِ الْأَمْرِ عَلَيْهِ
اصل :
شرح : اين باب ، بيان پاينده بودنِ حجّت اللَّه تعالى است بر دانا و بيان سختگيرى اللَّه تعالى كار را بر دانا ؛ به اين معنى كه هر كه داند وعيد الهى را بر فعلِ معصيتى و وعدهء او را بر ترك آن و مَعَ هذَا آن معصيت را كند ، حال او بدتر است از حال كسى كه نداند و كند ، اگر چه مىداند كه معصيت است . يا به اين معنى كه : هر كه داند محكمات قرآن را كه در آنها نهى از اختلاف از روى ظن هست و عمل به آنها نكند ، حال او در قيامت ، بدتر است از حال كسى كه آنها را نداند و پيروى ظن كند ، اگر چه هر دو خوب نيستند ، چنانچه مصنّف بيان كرد در خطبه در جواب سؤال اوّل .
در اين باب ، چهار حديث است .
[ حديث ] اوّل
اصل : [ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ هَاشِمٍ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنِ الْمِنْقَرِيِّ ] عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام ، قَالَ : قَالَ : « يَا حَفْصُ ، يُغْفَرُ لِلْجَاهِلِ سَبْعُونَ ذَنْباً قَبْلَ أَنْ يُغْفَرَ لِلْعَالِمِ ذَنْبٌ وَاحِدٌ » .
شرح : روايت است از حفص بن غياث از امام جعفر صادق عليه السلام ، گفت كه : امام گفت كه : اى حفص ! بخشيده مىشود براى نادان ، هفتاد گناه ، پيش از آنكه بخشيده شود براى دانا ، يك گناه .
[ حديث ] دوم
اصل : [ وَبِهذَا الْإِسْنَادِ ، قَالَ : قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام : ] « قَالَ عِيسَى بْنُ مَرْيَمَ - عَلَيْهِ