براى فايدهء دنيا ، مثل آنكه منصب فتوا يا قضا يابد ، نيست او را در آخرت ، نصيبى ، و هر كه قصد كرد به آن ، فايدهء آخرت را ، داد او را اللَّه تعالى فايدهء دنيا و آخرت .
[ حديث ] سوم
اصل : [ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ الْاصْبَهَانِيِّ ، عَنِ الْمِنْقَرِيِّ ، عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ ، ] عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام ، قَالَ : « مَنْ أَرَادَ الْحَدِيثَ لِمَنْفَعَةِ الدُّنْيَا ، لَمْ يَكُنْ لَهُ فِي الْآخِرَةِ نَصِيبٌ » .
شرح : اين ، ظاهر است از شرح سابق .
[ حديث ] چهارم
اصل : [ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنِ الْقَاسِمِ ، عَنِ الْمِنْقَرِيِّ ، عَنْ حَفْصِ بْنِ غِيَاثٍ ، ] عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام ، قَالَ : « إِذَا رَأَيْتُمُ الْعَالِمَ مُحِبّاً لِدُنْيَاهُ ، فَاتَّهِمُوهُ عَلى دِينِكُمْ ؛ فَإِنَّ كُلَّ مُحِبٍّ لِشَيْءٍ يَحُوطُ مَا أَحَبَّ » .
شرح : يَحُوط ( به حاء بىنقطه و طاء بىنقطه ) به صيغهء مضارع غايب معلوم باب « نَصَرَ » يا باب تفعيل است . الحَوْط و التحويط : « 1 » نگاهدارى . مَا ، موصوله و مصدريه مىتواند بود ، و بنا بر اوّل از قبيل وضع ظاهر در موضع ضمير است براى افادهء تعليل ، پس به معنى « يَحُوطُهُ حُبُّهُ إيّاهُ » است ، و بنا بر دوم ، مصدرِ نايبِ ظرف زمان است و عائد ، مُقدّر است . پس به معنى « يَحُوطُهُ مُدّةَ حُبِّهِ إيّاهُ » است . پس اگر حُب زايل شود حَوْط زايل مىشود .
يعنى : روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه : اگر بينيد دانا را دوستدار دنياى خود ، مثل اين كه از كسب مالِ حرام اجتناب نكند ، پس اعتماد مكنيد بر او در مسائل دين خود و [ در حالى كه ] او را مىپرسيد ؛ چه به درستى كه هر دوستِ چيزى ، نگاهدارى مىكند آنچه را كه دوست مىدارد .
هامش
( 1 ) . آوردن مصدر « تحويط » ، نشانهء اين است كه از نظر شارح محترم ، در روايت شريفه ، هم مىتواند « يَحُوطُ » خواندهشود و هم « يُحَوِّطُ » .