العَمَل مجرور به باء و [ مجرور ] « 1 » به حكايت مىتواند بود ، و حاصل هر دو يكى است و مراد ، اين است كه : صاحبش را مىگويد : العَمَل ، به تقدير « أدرِكِ العَمَل » .
ضمير مستتر در أَجَابَه و بارزِ در عَنْهُ راجع به مَنْ عَلِمَ است .
يعنى : روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه : دانش ، نزد اللَّه تعالى اعتبار ندارد تا وقتى كه عمل به آن شود . پس هر كه دانش دارد ، بايد كه عمل به آن كند و هر كه عمل به دانش كرد ، بايد كه ديگر دانش به هم رساند به آنچه ندانسته . و دانش ، مىطلبد از صاحبش عمل را . پس اگر صاحبش اجابت كرد دانش را ، مانْد دانش و صاحب اعتبار شد ؛ و اگر اجابت نكرد ، جدا شد از صاحبش به سبب عروض نسيان يا به سبب بىاعتبارى .
[ حديث ] سوم
اصل : [ عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا ، عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْقَاسَانِيِّ ، عَمَّنْ ذَكَرَهُ ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْقَاسِمِ الْجَعْفَرِيِّ ] عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام ، قَالَ : « إِنَّ الْعَالِمَ إِذَا لَمْ يَعْمَلْ بِعِلْمِهِ ، زَلَّتْ مَوْعِظَتُهُ عَنِ الْقُلُوبِ كَمَا يَزِلُّ الْمَطَرُ عَنِ الصَّفَا » .
شرح : روايت است از امام جعفر صادق عليه السلام گفت كه : به درستى كه دانا چون عمل نكند به دانش خود ، بند نمىشود نصيحت او در دلها ، چنانچه بند نمىشود باران در سر سنگ هموار .
[ حديث ] چهارم
اصل : [ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ ، عَنِ الْمِنْقَرِيِّ ، عَنْ عَلِيِّ بْنِ هَاشِمِ بْنِ الْبَرِيدِ ، عَنْ أَبِيهِ ، قَالَ : ] جَاءَ رَجُلٌ إِلى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عليهما السلام ، فَسَأَلَهُ عَنْ مَسَائِلَ فَأَجَابَ ، ثُمَّ عَادَ لِيَسْأَلَ عَنْ مِثْلِهَا ، فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ عليهما السلام : « مَكْتُوبٌ فِي الْإِنْجِيلِ : لَاتَطْلُبُوا عِلْمَ مَا لَاتَعْلَمُونَ وَلَمَّا تَعْمَلُوا بِمَا عَلِمْتُمْ ؛ فَإِنَّ الْعِلْمَ إِذَا لَمْ يُعْمَلْ بِهِ ، لَمْ يَزْدَدْ صَاحِبُهُ إِلَّا كُفْراً ، وَلَمْ
هامش
( 1 ) . « ظ » : منصوب .