باب دهم بَابُ سُؤَالِ الْعَالِمِ وَتَذَاكُرِهِ
اصل :
شرح : اضافه در سُؤال العالِم اضافهء مصدر به مفعولٌ بِه است . و مراد به عالِم ، كسى است كه دانا باشد به حُدود « مَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ » كه بيان شد در شرح حديث هفتمِ باب دوم كه « بَابُ فَرْضِ الْعِلْمِ وَ وُجُوبِ طَلَبِهِ وَ الْحَثِّ عَلَيْه » است و عمل به علم خود كند ، پس حكم از روى ظن نمىكند . و اگر « مَسْئولٌ عَنْه » را داند ، مىگويد آن را و الّا مىگويد كه نمىدانم تا ديگرى پرسيده شود و منتهى شود به داناى آن « مَسئولٌ عَنْه » .
التَّذَاكُر : مذكور كردن جمعى ، چيزى را براى يكديگر تا فراموش نشود . ضمير تَذاكُره راجع به علم است كه مفهوم است از عالِم . و مراد به علم ، آيات بيّناتِ محكماتِ ناهيه از پيروى ظن و از اختلاف از روى ظن است ، به قرينهء امثال حديث هفتمِ اين باب . و اضافه اين جا نيز ، اضافهء مصدر به مفعولٌ بِه است .
يعنى : اين باب ، بيان پرسيدن داناى حُدود « مَا أَنْزَلَ اللَّهُ عَلى رَسُوله » و به ياد يكديگر آوردنِ علم است .
در اين باب ، ده حديث است .
[ حديث ] اوّل
اصل : [ عَلِيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ ، عَنْ أَبِيهِ ، عَنِ ابْنِ أَبِي عُمَيْرٍ ] عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِنَا ، عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام ، قَالَ : سَأَلْتُهُ عَنْ مَجْدُورٍ أَصَابَتْهُ جَنَابَةٌ ، فَغَسَّلُوهُ ، فَمَاتَ ، قَالَ :
« قَتَلُوهُ ، أَلَّا سَأَلُوا ؛ فَإِنَّ دَوَاءَ الْعِيِّالسُّؤَالُ » .
شرح : أَلّا ( به فتح همزه و تشديد لام ) حرف تنديم است .