به موسى بن عمران وحى شد : من هيچ آفريدهاى را نيافريدم كه نزد من محبوبتر باشد از بندهء مؤمنم ، به راستى او را گرفتار مىكنم بر آنچه كه خير اوست و عافيت مىدهم بر آنچه سود اوست و آنچه براى او مضر است از وى دريغ دارم باز هم به نفع او ، من داناترم بدانچه بندهء من به آن اصلاح مىشود ، بايد بر بلايم صبر كند و به نعمت هايم شكر نمايد و به قضايم راضى باشد ، تا او را نزد خود در شمار صديقان نويسم وقتى به رضايم كار كند و امرم را اطاعت نمايد « 1 » .
عَنْ ابى عَبدِاللّهِ عليه السلام قالَ : لَقِىَ الْحَسَنُ بْنُ عَلِىٍّ عليهما السلام عَبْدَاللّهِ بْنَ جَعْفَرٍ فَقالَ : يا عَبْدَاللّهِ كَيْفَ يَكونُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِناً وَهُوَ يَسْخَطُ قِسْمَهُ وَيُحَقِّرُ مَنْزِلَتَهُ وَالْحاكِمُ عَلَيْهِ اللّهُ وَانَا الضّامِنُ لِمَنْ لَمْ يَهْجِسْ فى قَلْبِهِ الّا الرِّضا انْ يَدْعُوَ اللّهَ فَيُسْتَجابَ لَهُ « 2 » .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد : حسن بن على عليهما السلام به عبداللّه بن جعفر برخورد و به او فرمود : اى عبداللّه ! چگونه مؤمن مؤمن باشد با اين كه از قسمت مقدر خود خشمگين است و خود را زبون يابد با اين كه خدا بر او چنين حكمى كرده است ، من ضامنم كه هركه در پندار دلش جز رضا نباشد به درگاه خدا هر دعا كند مستجاب شود .
عَنْ ابى عَبْدِاللّهِ عليه السلام قالَ : قُلْتُ لَهُ : بِاىِّ شَىْءٍ يَعْلَمُ الْمُؤْمِنُ بِانَّهُ مُؤْمِنٌ ؟ قالَ :
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 61 ، باب الرضا بالقضاء ، حديث 7 ؛ بحار الأنوار : 13 / 348 ، باب 11 ، حديث 36 .
( 2 ) - الكافى : 2 / 62 ، باب الرضا بالقضاء ، حديث 11 ؛ وسائل الشيعة : 3 / 251 ، باب 75 ، حديث 3549 .