و بدان كه رضا به ترك اعتراض است به افعال و اقوال محبوب با پاكى نفس به قضا و قدر .
رضا در روايات
عَنْ ابى عَبْدِاللّهِ عليه السلام قالَ : رَأْسُ طاعَةِ اللّهِ الصَّبْرُ وَالرِّضا عَنِ اللّهِ فيما احَبَّ الْعَبْدُ اوْ كَرِهَ وَلا يَرْضا عَبْدٌ عَنِ اللّهِ فيما احَبَّ اوْ كَرِهَ الّا كانَ خَيْراً لَهُ فيما احَبَّ اوْ كَرِهَ « 1 » .
امام صادق عليه السلام فرمود : ريشهء طاعت خدا صبر است و خشنودى عبد از حق نسبت به آنچه بنده را خوش آيد و بد آيد و هيچ بندهاى از خدا راضى نباشد در آنچه خوش دارد و بد دارد جز آن كه براى او بهتر است هم در آنچه خوش دارد و هم در آنچه بد دارد .
وَعَنْهُ عليه السلام قالَ : انَّ اعْلَمَ النّاسِ بِاللّهِ ارْضاهُمْ بِقَضاءِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ « 2 » .
و نيز آن حضرت فرمود : به راستى داناترين مردم به خدا ، راضىترين آنان است به قضاى حقّ .
امام باقر عليه السلام از رسول خدا نقل مىكند كه خداوند عزّوجلّ فرمود :
به حقيقت كه بعضى از بندههاى مؤمنم افرادى هستند كه امر دينشان برايشان درست نشود جز با توانگرى و وسعت در زندگى و تندرستى ، پس آنها را به آن
هامش
( 1 ) - الكافى : 2 / 60 ، باب الرضاء بالقضاء ، حديث 1 ؛ وسائل الشيعة : 2 / 253 ، باب 75 ، حديث 3555 .
( 2 ) - الكافى : 2 / 60 ، باب الرضاء بالقضاء ، حديث 2 ؛ بحار الأنوار : 69 / 333 ، باب 119 ، حديث 19 .