تشنهء نوش لبت چشمهء حيوان چكند * خفتهء خاك درت روضهء رضوان چكند
آن كه از خاك نشينانِ درِ اهل دل است * تخت جم كى نگرد ملك سليمان چكند
هركه گرديد به دور حرم اهل صفا * ننگرد صف صفا قطع بيابان چكند
گيرم آن شه ز كرم داد مرا فيض حضور * دل به اين تيرگى و موجب حرمان چكند
رضا خشنودى است و آن ثمرهء محبّت است و مقتضى عدم انكار است ، چه به ظاهر و چه در باطن و چه در دل و چه در قول و چه در عمل .
و اهل ظاهر را مطلوب آن باشد كه خدا از ايشان راضى باشد تا از خشم و عقاب او ايمن شوند .
و اهل حقيقت را مطلوب آن باشد كه از خداى تعالى راضى باشند و آن چنان بود كه ايشان هيچ حال از احوال مختلف مانند مرگ و زندگانى و بقا و فنا و رنج و راحت و سعادت و سلامت و مرض و مشقّت و غنا و فقر مخالف طبع نباشد و يكى بر ديگر ترجيح ننهند ، چه دانسته باشند كه صدور همه از بارى تعالى است و محبّت او در طبايع ايشان راسخ شده باشد . پس بر ارادت و مراد او هيچ مزيدى نطلبند و به هرچه پيش آيد راضى باشند .
پس مادام كه كسى را اعتراضى بر امرى از امور واقع ، كائناً من ما كان در خاطر آيد يا ممكن باشد كه در خاطر آورد از مرتبهء رضا بىنصيب باشد .
و صاحب مرتبهء رضا هميشه در آسايش باشد ، چه او بايست و نبايست نباشد ، بل نبايست و بايست او همه بايست باشد
[ وَ رِضْوانٌ مِنَ اللَّهِ أَكْبَرُ ]
« 1 » دربان بهشت را رضوان خواندهاند .
راضى در هرچه نگه كند به نور رحمت الهى نگرد :
هامش
( 1 ) - توبه ( 9 ) : 72 .