و سطوت كه مورّث خوف و بيم است محقوف است ، پس بايد در بندگان اميد و بيم يكسان بوده و هيچ يك بر ديگرى زيادت نكند ، چنانچه فرمودهاند :
هيچ بندهء مؤمنى نيست مگر آن كه در قلب او دو نور است : نور بيم و نور اميد كه اگر وزن شوند هيچ يك بر ديگرى زيادتى نكند « 1 » .
هركس از معرفت بيشترى نسبت به حق برخوردار است خوفش بيشتر است ، خوف و رجا دو بال ايمانند كه مؤمن با اين دو بال به سوى رضوان مىپرد و اميد و خوف دو چشم عقلند كه با اين دو چشم وعده و وعيد حق يعنى بشارت به بهشت و انذار از جهنّم را تماشا مىكند . اميد ، هر عبدى را به جانب كرم مىخواند و باعث حيات قلب و نجات دل از افسردگى است و خوف باعث مرگ شهوات و هواهاى نفس مىباشد .
هامش
( 1 ) - تفسير القمى : 2 / 164 .