[ الْخَوْفُ رَقيبُ الْقَلْبِ وَالرَّجاءُ شَفيعُ النَّفْسِ وَمَنْ كانَ بِاللّهِ عارِفاً كانَ مِنَ اللّهِ خائِفاً ، وَهُما جَناحَا الْايمانِ ، يَطيرُ بِهِمَا الْعَبْدُ الْمُحَقِّقُ الى رِضْوانِ اللّهِ تَعالى ، وَعَينا عَقْلِهِ يُبْصِرُ بِهِما الى وَعْدِ اللّهِ تَعالى وَوَعيدِهِ وَالْخَوْفُ طالِعُ عَدْلِ اللّهِ بِاتِّقاءِ وَعيدِهِ ، وَالرَّجاءُ داعى فَضْلِ اللّهِ وَهُوَ يُحْيِى الْقَلْبَ وَالْخَوْفُ يُميتُ النَّفْسَ ]
حقيقت خوف و رجا
مسئلهء خوف و رجا كه به فرمودهء امام صادق عليه السلام براى هر انسان عابدى به منزلهء دو بال پرواز است در جلد اوّل كتاب با تمام توابعش از طريق قرآن و روايات و دعاهاى مأثوره به طور مشروح مورد بحث قرار گرفت بدين جهت فقط به ترجمهء روايت اكتفا مىشود .
ترس از مقام حق و يا از عذاب قيامت كه معلول انواع گناهان است ديدهبان دل و محافظ وجود از افعال و اعمال زشت است و اميد و رجا نسبت به رحمت دوست شفيع نفس در پيشگاه حضرت حق است كه هرچند آلودگى و گناهت زياد باشد در صورت توبه به عرصهء آمرزش مىرسى كه چيزى با كرم و عنايت يار برابر نيست .
حاصل اين كه چنانچه حق به وفور عفو و رحمت و شمول لطف و مكرمت كه مشعر رجا و اميد است موصوف مىباشد ، همچنين بارگاه حريم او به جنود قهر