[ فَانَّ مَثَلَ الْواعِظِ وَالْمَوْعُوظِ كَالْيَقْظانِ وَالرّاقِدِ ، فَمَنِ اسْتَيْقَظَ مِنْ رَقْدَةِ غَفْلَتِهِ وَمُخالَفاتِهِ وَمَعاصيهِ صَلُحَ انْ يُوقِظَ غَيْرَهُ مِنْ ذلِكَ الرُّقادِ ]
ارزش وعظ و تبليغ
به حقيقت كه واعظ و متّعظ هم چون شخص بيدار و خواب است . پس آن انسانى كه از خواب غفلت بيدار شده و از اسارت مخالفت با حق و عصيان نجات يافته ، صلاحيّت پيدا كرده اهل غفلت را از غفلت برهاند و خفتگان را بيدار نمايد و فاسدان را به صلاح و سداد بياورد .
انسان پاك و متخلّق به اخلاق حق و آراسته به تقوا و جدا شده از خلاف و عصيان ، چون به موعظه برخيزد ، موعظهاش در دلهاى آماده اثر عجيبى مىگذارد ، آنان كه در دورهء تاريخ با خداوند مهربان آشنا شدند به وسيله اين موعظهكنندگان آشنا شدند و آنان كه با حضرت دوست آشتى كردند توسّط اينان آشتى نمودند .
تبليغ محدّث قمى
يكى از علماى تهران كه ساليان دراز در زمان مرجعيّت حضرت آيت اللّه حاج شيخ عبدالكريم حايرى در قم مشرف بود ، براى اين فقير حكايت كرد :