ممكن است بعضى گفته باشند ، يا بگويند كه اينجا جاى تقيه بود و لازم بود ابنسكّيت براى حفظ جانش از اظهار حق خوددارى كند .
عالم بزرگ ملّا محمّد تقى مجلسى رحمه الله در جواب اينان مىگويد :
اينگونه مردان بزرگ ، مسئله تقيه و وجوب آن را خيلى خوب مىدانستند ، ولى در اينگونه موارد آن چنان در برابر باطل به غضب مىآمدند كه گويى اختيار از كفشان مىرفت و تحمّل شنيدن اباطيل مردم پست را عليه حق از دست مىدادند و در حالى كه مىدانستند دفاع آنان از حق منجر به شهادت آنان مىشود ، اقدام به بيان حق مىنمودند چنان كه ابنسكّيت اقدام كرد .
كتاب گرانقدر « روضات الجنّات » از شهيد ثانى آن فقيه بزرگ نقل مىكند :
خود را در راه خدا به اختيار در معرض كشته شدن قرار دادن ، در حالى كه اين قتل سبب سربلندى و عزّت اسلام باشد از برنامههاى نيكوست .
آنجا كه دين و اصول آن در معرض خطر است ، يا آنجا كه مقاومت انسان سبب تداوم فرهنگ حق و كرامت اسلام است جاى تقيّه نيست ، بلكه جاى امر به معروف و نهى از منكر و ترك صلح و سازش است ، در اين زمينه روايت مهمّى وارد شده به اين مضمون :
قالَ اميرُالْمُؤْمِنينَ عليه السلام : انَّ اللّهَ تَعالى ذِكْرُهُ لَمْ يَرْضَ مِنْ اوْلِيائِهِ انْ يُعْصى فِى الْارْضِ وَهُمْ سُكُوتٌ مُذْعِنونَ لا يَأْمُرُونَ بِمَعْروفٍ وَلا يَنْهَوْنَ عَنْ مُنْكَرٍ « 1 » .
اميرالمؤمنين عليه السلام فرموده : خداوند تعالى ، به اوليايش سكوت در برابر گناه و ترك امر به معروف و نهى از منكر را رضايت نداده است .
شرايط تبليغ عبارت است از : آگاهى نسبى از اسلام و شناخت معروف و منكر
هامش
( 1 ) - الكنى و الالقاب : 1 / 309 ؛ بحار الأنوار : 32 / 525 ، باب 12 .