معرفت طى كردن نه تنها مفيد نيست بلكه دانش بدون عمل ، براى زندگى مادى و معنوى استهلاك انرژى كلان است بدون بهرهبردارى از آن .
انبياى الهى منابع معرفت و آگاهى و بينش و دانشند و اين معنا را به تجربه ثابت نمودهاند و براى اهل انصاف و عقل در اين كه آن بزرگواران در رأس صاحبان معرفتاند شكى نيست ، بر تمام انسانها واجب و لازم است كه عقل جزيى خود را به عقل نورانى و كلّى آنان متصل كرده و تشنگى جان را از چشمهء معرفت آنان سيراب نمايند ، آن گاه زندگى و حركت را بر اساس معرفتى كه از آنان كسب مىكنند قرار دهند تا به سعادت دنيا و آخرت دست يابند و از عذاب جهنم در فرداى قيامت خلاصى يافته به ضيافت حضرت حق در بهشت عنبر سرشت درآيند .
زيستن بدون كمك انبيا ، زيستن در جهالت است ، عاقبت اين زيستن يا ديوانگى يا خودكشى يا پريشانى و اضطراب يا ورشكستگى روحى و يا دچار شدن به گسيختگى پيوند سالم اعصاب از يك ديگر است .
آنان كه از مكتب نبوت و از راه انبيا جدا زندگى مىكنند هم چون كلاف سردرگماند و در حوادث ومصايب و سختىها و رنجها راه بجايى نمىبرند و تكيه گاه محكمى براى خود نمىيابند ، اينان اگر هم ادامهء حيات دهند راحت نيستند و لحظه به لحظه دچار مرگ تدريجىاند .
صفات انبيا در گفتار ملّا صدرا
جناب صدر المتألّهين در كتاب با ارزش « الشواهد الربوبيّة » در اشراق تاسع در صفات و ويژگىهاى انبيا براساس آيات و روايات و درايت عارفان مىگويد :
از اوصاف انبياى حق حدّت فهم و جودت ذهن و خوش فكرى و تيزفهمى شديد است ، به نحوى كه آنچه را از غيب الغيوب مىشنوند با سرعتى سريعتر از