انسان وقتى در برابر بارگاه عظمت و شخصيت انبياى گرامى حق قرار مىگيرد ، چارهاى جز تسليم در برابر آن هاديان راه حق نمىبيند و به اين معنا واقف مىشود كه رو گردانى از آنان و فرهنگ ثمربخش و سعادت آورشان ، عين ضلالت و شقاوت و محض بدبختى و ذلت و باعث درافتادن در چاه هوا و هوس و گرفتار آمدن به دست راهزنان و غولان خطرناك است .
عالم معقول و محسوس
پيامبران الهى قرار گرفتگان بين عالم معقول و عالم محسوسند ، آنها از جهتى با تمام وجود و در كمال علاقه و عشق و محبت و صفا با حضرت حقند كه در اين جهت فكر و قلب و نفس و روحشان به وسيلهء عنايات دوست سيراب مىشود و از جهتى به اذن خداى مهربان در كمال رحمت و شفقت همراه با خلقند ، تا آنان را از جهالت و ضلالت و ذلّت و شقاوت نجات بخشند و به راه كمال و رشد و سعادت رهنمون شوند .
چون روى به ملكوت آرند خيال مىكنى از خلق و مخلوقات به كلى بىخبرند و چون روى به خلق آرند انگار يكى از آنانند .
انبيا واسطه بين حق و خلقند ، خداوند مهربان به وسيله آنان درِ سعادت دنيا و آخرت را به روى خلق مىگشايد و به توسط آن بزرگواران به بندگانش فيض بىنهايت و رحمت واسعه مىرساند ، اگر آنان مبعوث به رسالت نمىشدند ، فيضى از جانب دوست به كسى نمىرسيد و احدى از رحمت خاصّهء الهيه بهره نمىبرد .
عالم ملك و ملكوت
براى قلب پاك انبيا از طرف حضرت رب الارباب دو در باز شده ، از يك در آنچه