[ وَ لا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى ]
« 1 » .
و جز براى كسى كه خدا بپسندد شفاعت نمىكنند .
و فراخ رفتن بر اميد شفاعت هم چنان بود كه بيمار احتما نكند و هر چيز همى خورد بر اعتماد آن كه پدرم طبيب استادى است ، او را گويند : بيمارى باشد كه چنان گردد كه علاج نپذيرد و استادى طبيب سود ندارد ، بايد كه مزاج چنان بود كه طبيب آن را علاج تواند كرد و نه هر كه به نزديك ملوك محلى دارد همه گناه را شفاعت تواند كرد ، بلكه كسى كه ملك وى را دشمن دارد شفاعت هيچكس نپذيرد و هيچ گناهى نبود كه نتواند كه سبب مقت باشد كه خداى تعالى سخط خويش اندر معصيت پوشيده به كرده است ، باشد كه آنچه كمتر دانى سبب مقت آن بود ، چنان كه حق تعالى گفت :
[ وَ تَحْسَبُونَهُ هَيِّناً وَ هُوَ عِنْدَ اللَّهِ عَظِيمٌ ]
« 2 » .
و آن را [ عملى ] ناچيز و سبك مىپنداشتيد و در حالى كه نزد خدا بزرگ بود .
شما آسان همى گيريد و به نزديك خداى تعالى بزرگ است و همهء مسلمانان را نيز اميد شفاعت هراس برنخيزد و با هراس عجب فراهم نيايد .
گفتار ملا عبدالرّزاق لاهيجى در مسئلهء عجب
اين مرد بزرگ مىگويد « 3 » :
آدمى هر چند در عبادت سعى كند و بذل جهد نمايد كه به ابليس نمىرسد ، چه
هامش
( 1 ) - انبياء ( 21 ) : 28 .
( 2 ) - نور ( 24 ) : 15 .
( 3 ) - ترجمهء مصباح الشريعة ، عبدالرزاق لاهيجى : 261 - 266 .