لزوم كسب معرفت
انسان جهان عجيبى است ، موجود فوق العاده و عظيمى است ، دلش خانهء علّم الاسماء ، جانش منبع نور الهى ، عقلش خانهء علم ، بدنش مركب حقايق ، وجودش خليفة اللّه ، راهش هدايت ، صاحبش خدا ، راهنمايش انبيا و ائمه ، كتابش وحى ، دنيايش تجارت خانه ، خودش تاجر ، سودش بهشت ، خسارت و ضررش ضلالت و عاقبت خسارتش جهنم است .
كسب معرفت به روى واجب ، معرفت براى وى سرمايه و تجارت با آن ، سرمايهء افعال و حركات و اخلاقيات بر او لازم است ، تا خود را و خداى خود را و دنيا و مبدأ و معاد خويش را نشناسد به جايى نمىرسد ، بلكه حيوان متحركى است كه مزاحم ديگران است و جز فساد و افساد از وى انتظارى نيست و عاقبتى ، جز دوزخ ابدى براى وى متصور نيست .
اهل معرفت و عمل ، پرارزشترين موجود روى زمين و به فرمودهء حضرت رضا عليه السلام از ملائكه مقرب برترند ، اينان با تمام هستى در برابر صاحب خود در حالى كه او را شناختهاند و به خواسته هايش جامهء عمل مىپوشانند عرضه مىدارند :
اى گنج سوداى تو را كنج دلم ويرانهاى * شمع تجلاى تو را شهباز جان پروانهاى
دل جاى عشقت ساختم از غير تو پرداختم * حاشا كه سازم كعبه را چون كافران بتخانهاى