كم مىبينند ، مىدانند كه دريافت دنيا مساوى با از دست دادن آخرت است ، با آنچه معشوق مردم است دشمنند ، به وسيلهء آنان قرآن شناخته مىشود و آنان تمام حقايق را به وسيلهء كتاب يافتند و تداوم قرآن به آنان و دوام خود آنان به كتاب خدا است ، اميدى بالاتر از اميد خود كه اميد به عنايت حق است و ترسى ما فوق ترس خود كه ترس از عذاب الهى است ، نمىبينند .
آرى ، اين وضع روحى و نفسى و قلبى و عقلى اولياى خدا نسبت به دنياست ، دنيا به حقيقت كه پر سودترين تجارتخانه براى بيداران و بينايان وعلت بدبختى و شقاوت و پستى و حقارت براى كوردلان است ، اهل معرفت دنيا را خانهء مهمانى دانسته و در اين جايگاه عالى با آراسته شدن به ايمان و عشق و اخلاق و عمل ، جز رسيدن به لقاى رب و وصل محبوب هدفى ندارند .
اگر بىپرده بنمايى جمالت اى جهانآرا * به دام اشتياق آرى همه مرغان دلها را
صبا زان طرّه مشكين اگر بر هم زند يك چين * دو عالم را كند مشكين مشام از عنبر سارا
اگر بر كوه برگويى نگارا قصهء عشقت * رسد بر آسمان بىشبهه فرياد از دل خارا
زشاهى گدايان درت گر آگهى يابد * ره فقر و فنا گيرد هزار اسكندر و دارا
يكى مخمور ديدستى كه صهبا راست زان هستى * عجب كان شوخ چشم استى چنين تأثير را دارا