معبود من رفت و آمد تدبيرت و تيزنوردى تقديراتت ، بندگان عارفت را از اطمينان به بخشش و نااميدى از تو در وقت بلا باز داشته .
الهى ! از من همان كه مىسزد به فرومايگيم و از تو همان مىسزد به كرمت ، إله من تو خود را به مهربانى و لطف به من وصف كردهاى پيش از پيدايش ناتوانى من ، پس آيا دريغ دارى آن دو را از من پس از پيدايش ناتوانيم ؟
معبود من ! چنانچه از من زيبايىهايى نمايان شود ، بدون شك از فضل توست و نسبت به آن بر من منت دارى و چنانچه زشتىهايى نمايان گردد ، با من به عدلت معامله كن كه تو را بر من حجت و دليل تمام است .
معبود من ! چگونه مرا وامىگذارى و حال آن كه عهدهدار من شدهاى و چگونه مظلوم شوم و حال آن كه تو يار منى و چگونه وسيلهگيرى كنم به سويت با آنچه محال است كه آن به تو برسد ، يا چگونه از حالم به حضرت تو شكايت كنم و حال اين كه بر تو پوشيده نيست ، يا چگونه با گفتارم از حالم ترجمه كنم و حال آن كه از توست آشكارا به تو ، يا چگونه آرزوهايم را نوميد كنى و حال آن كه حاجت خواهانه بر تو وارد شده ، يا چگونه احوال مرا نيك گردانى و حال آن كه آنها با تو قائم و سرپاست ؟
معبود من ! چه اندازه به من لطف دارى با وجودى كه جهلم بزرگ است و با وجود زشتى كردارم چقدر به من رحم كنى .
معشوق من ! چقدر تو به من نزديكى و چقدر از تو دورم ، آه چقدر به من مهربانى ، با اين همه آن كه مرا از تو بازداشته چيست ؟ !
إله من ! از رفت و آمد آثار و جابجايى تغييرات احوال دانستم كه خواستهء تو از
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 337
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٣٧