[ إحْفَظْ آدابَ الدُّعاءِ وَانْظُرْ مَنْ تَدْعُو وَكَيْفَ تَدْعُو وَلِماذا تَدْعُو ؟ ]
حقيقت دعا
دعا حقيقتى است كه در تمام موجودات عالم ، اعم از غيبى و شهودى سريان ذاتى دارد و اگر اين حقيقت همراه موجودات آفرينش نبود ، از عنايت و رحمت حضرت حق بىبهره بودند .
دقت در وضع موجودات و به خصوص بافت ذاتى و معنوى آنان ما را به اين نكته واقف مىكند كه حقيقت موجودات و اصل و ريشهء آنان دعا است . اگر دعا حقيقت ذات آنان را تشكيل نمىداد ، اين همه فيض الهى را چگونه و از چه راهى دريافت مىكردند .
دهان ذات موجودات جهت درخواست نيازهايشان از مصدر بىنياز باز است و كليه مهمانان خلقت به طور دائم از جناب او با زبان حال در طلب و گدايى و مسكنت هستند و اين حيثيت در موجودات عالم عبارت از دعا است .
ذات ما انسانها و بناى وجود ما ، جهت تأمين تمام نيازمندىهايش ، عين دعا و طلب و درخواست و گدايى است ، درخواست و گدايى از حضرت حق جهت پركردن كمبودها ، مقتضاى درونى و برونى موجودات و در حقيقت عين دعا و اصل دعا و ريشهء دعا و ذات دعا است و اين مسئله براى احدى قابل انكار نيست و نمىتواند باشد .