درست است كه خداوند عزيز به تمام خواستههاى عبادش آگاه و عالم و آشناست ، اما همين خداى مهربان و آشناى به نيازهاى ارادى عباد از آنان خواسته ، خواستههاى خود را با سوز دل و با حركت زبان و اعلام نيازمندىهاى دنيا و آخرت ، همراه با اشك چشم و سودن پيشانى به خاك درگاه من ابراز كنيد كه من عاشق اين حال و علاقهمند به اين زارى و درخواست و اشك چشم شمايم .
اين معنا را بايد همهء نيازمندان كه همهء انسانها هستند و به خصوص گناهكاران از عباد كه در به در دنبال آشتى با دوست هستند رعايت كنند و بايد بدانند ، همانطور كه گفته شد اگر دعا و درخواست و طلب و گدايى و نيازمندى در ذات موجودات نبود ، به كمترين فيض و عنايت از جانب دوست نمىرسيدند ، همانطور اگر براى آمرزش گناه و قبولى توبه و رسيدن به آنچه خير انسان است و دست يافتن به سعادت دنيا و آخرت ، دعايى در كار نباشد ، هيچ فيض و عنايت و كرامت و لطف و رحمت و رأفت و بسط رزق و آمرزش گناه و خير دنيا و آخرت نصيب انسان نمىگردد .
اين نوع دعا كه در قرآن و روايات و به وسيلهء همهء انبيا و امامان عليهم السلام دستور داده شده دعاى تشريعى است .
از اين دعا تكبر نكنيد و از جبهه بر خاك درِ دوست گذاشتن روى مگردانيد و بر اين مسئله كه خدا همه چيز ما را آگاه است نياز به گفتن و اعلام كردن و درخواست نمودن نيست تكيه نكنيد و العياذ باللّه در پيشگاه حضرت رب العزه كه تمام خير در يد اوست حالت استغنا و بىنيازى نگيريد كه اين حال تحقق حقيقى پيدا نمىكند و جز گناه و جرم در برابر حضرت او چيزى نيست و خداوند بزرگ از اين حال شيطانى و خط ابليسى در قرآن مجيد تعبير به طغيان و استكبار فرموده است .
گنهكار با سكوت خود و خشكى حال و اشك چشمش به جايى نمىرسد و به
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 184
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص١٨٤