اللّه : ذات پاك مستجمع جميع صفات كمال است و آدمى با روى آوردن به او به نهايت بزرگوارى و كرامت و شرف و فضيلت و حقيقت و عزت رسد و به رفع نيازمندىها و عيوب و نقائصش موفق گردد و اگر با اين وسيله نتواند علاج خود كند ، بايد بداند كه اتصال به مفهوم و حقيقت اين نام پيدا نكرده بلكه لفظى عربى را تكرار كرده است .
ارتباط اگر حقيقى باشد ، رفع عيوب و خلأها گردد و آثار فيض و عنايت و صفات الهى در انسان نمودار شود ، همچون تشنه كه با خوردن آب تشنگىاش بر طرف شود و گرسنه با خوردن نان گرسنگىاش .
آنكه ناقص است ، در صورت اتصال واقعى به حضرت حق ، نواقص فكرى و روحى و عملى و اخلاقىاش بر طرف شده و با فناى در صفات و اسما كامل مىشود .
معناى « الرحمن »
الرحمن : به تمام موجوداتى كه آفريده ، به مقتضاى استعداد و لياقت هر يك عنايت و لطف دارد .
آنكه هفت اقليم عالم را نهاد * هر كسى را هر چه لايق بود داد « 1 »
اديم زمين سفرهء عام اوست * بر اين خوان يغما چه دشمن چه دوست
زفضلش خاك آدم گشت گلشن * زفيضش هر دو عالم گشت روشن « 2 »
در مقصد اقصى آورده كه :
حظ بنده از اسم رحمان آن است كه بر غفلت زدگان به وادى جرم و عصيان
هامش
( 1 ) - مواعظ ، سعدى شيرازى .
( 2 ) - سعدى .