معناى حروف بسم اللّه
در « الكافى » و « التوحيد » و « تفسير العياشى » از امام صادق عليه السلام منقول است كه هر حرفى از اين حروف ثلاثه ، اشاره به اسمى از اسماى حسنى است .
باء بهاى خداست و سين سناى اوست و ميم مجد اوست و در روايتى وارد است كه ميم ملك اوست « 1 » .
و برخى چنين دانستهاند كه باء ، اشاره به بصير است و سين سميع است و ميم محصى ، گويا قارى را تنبيه مىكند كه بصيرم و مىبينم كردار تو را ، در قرائت اخلاص ورز تا جزاى به سزا دهم ؛ سميعم ، مىشنوم گفتار تو را ، از غرض ريا دور شو تا خلعت فيض و صفا دهم ؛ محصيم ، مىشمارم انفاس روزگار تو ، يك لحظه غايب مشو تا عوض آن حضور لقا دهم .
خلاصه در هر يك از اين حروف چندان معانى مندرج است كه عشر عشير آن به هزاران قرن در صد هزار دفتر نگنجد و از آن معانى كسى بهره گيرد كه بر باء بلاى دوست صبر كند و سين سر خود را به سلوك طريق فنا مشغول گرداند ، تا وقتى كه به ميم مشاهده رسد و جمال وجه باقى بر منظر نظرش جلوهگر آيد .
اسم اعظم
ارباب لطايف گفتهاند : « اللّه » اسم اعظم است ، بدان دليل كه اساس توحيد بر اوست و كافر به سبب گفتن اين كلمه از حضيض كفر به اوج ايمان انتقال يابد .
هرگاه به جاى « لا إله الّا اللّه ، لا إله الّا الرحمن » گويد ، با آنكه از صفات خاصه
هامش
( 1 ) - الكافى : 1 / 114 ، باب معانى الأسماء واشتقاقها ، حديث 1 ؛ تفسير العياشى : 1 / 22 ، حديث 18 ؛ التوحيد : 230 ، باب 31 ، حديث 3 .