طرف او نگاهدار و با توجه جامع و كامل و با قلبى مملو از عشق و نشاط و با دلى پر از اخلاص و صفا و با حالى متصل به ملكوت و با چشمى گريان و دلى بريان و خضوع و خشوع و در كمال وقار و ادب و طمأنينه بگو : « اللَّه أكبر » .
آرى ، در حال گفتن تكبير از تمام گذشتهات نادم و شرمسار و نسبت به آيندهات غرق اميد باش و با اعتراف قلبى به گناه و پاك كردن آيينهء قلب از وساوس شيطانى وارد حرم قدس و پيشگاه با عظمت حضرت او شو كه تكبيرةالاحرام مقدمهء ورود و علت رسيدن به درگاه و كليد بازكنندهء در رحمت دوست است .
« اللّه اكبر » ، يعنى اينكه از علايق رَستم و دل به درگاه تو بستم و از بند تمام معاصى جستم و قلب شيطان پليد براى هميشه خستم ؛ در حقيقت نيت مُكبّر بايد اين باشد كه اكنون مىخواهم اين حيثيت ناقابل و هويت ناچيز خود را نثار راه دوست كنم و آنچه خاطرخواه آن جناب است آن نمايم و توسن بندگى را در ميدان خضوع و خشوع بتازانم و در ساحت كبريايى و عشق او جان بازم كه :
ألصَّلوةُ قُرْبانُ كُلٍّ تَقىٍّ « 1 » .
نماز مايهء تقرب هر انسان پرهيزكارى است .
معنى تكبير اين است اى امام * كه خدا پيش تو ما قربان شويم
و به خاطر همين است كه قبل از تكبيرةالاحرام ، دعاى قربانى خوانند و آن اين آيه شريفه است :
[ وَجَّهْتُ وَجْهِيَ لِلَّذِي فَطَرَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ حَنِيفاً وَ ما أَنَا مِنَ
هامش
( 1 ) - الكافى : 3 / 265 ، باب فضل الصلاة ، حديث 6 ؛ وسائل الشيعة : 4 / 43 ، باب 12 ، حديث 4469 .