از شيعيان ما نيست ، كسى كه به زبان شيعه باشد و در عمل مخالفت ما كند ، بلكه شيعهء ما كسى است كه با زبان و قلب و عمل با ما موافق باشد « 1 » .
بنابر اين آيات و روايات بايد توجه داشت كه : به هنگام عمل پاك و اخلاق حسنه بايد اميد به عنايت و رحمت دوست داشت و بايد به وقت توبه و ترك گناه آرزوى بخشش معاصى گذشته كرد و رنه اميد بدون عمل و رجا بدون اخلاق و آرزوى غفران بدون توبه باطل و مردود است .
در هر صورت اگر داراى عمل هستيد ، به فضل و عنايت حضرت او توجه كنيد و به آن جناب اميد ببنديد و اگر داراى گناه هستيد در صورت توبه از آن حضرت توقع غفران داشته باشيد و به رحمت و كرم او اميدوار باشيد و براى معرفت بيشتر نسبت به خوف و رجا به آيات و روايات و داستان اميدواران و خائفان مراجعه كنيد . با خواست الهى در باب توبه و حسن ظن « مصباح الشريعة » مفصل اين مسائل خواهد آمد .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 65 / 164 ، باب 19 ، حديث 13 .