امام صادق عليه السلام در اين جملات زيبا و نورانى به هدايت بندگان برخاسته و آنان را در راهى قرار مىدهد كه از عمل خود بهره ببرند و به حقايق وقايع دست يابند لذا نمازگزاران را به سوى تكبيرةالاحرام واقعى و دور ماندن از تكبير قلابى و بىفايده دعوت كرده ، مىفرمايد :
به وقت تكبيرةالاحرام ما بين آسمانها و زمين آنچه موجود وجود دارد و خود آسمانها و زمين را ، بسيار كوچك بدان و جز به عظمت و بزرگى حضرت دوست كه جز عظمت او عظمتى اصلًا وجود ندارد توجه نداشته باش .
به حقيقت بدان كه خداوند بزرگ كه احاطه به تمام موجودات و وضع ظاهر و باطن آنان دارد ، چون به وقت تكبير به ذات قلبت بنگرد و ببيند روى دلت از مفهوم و حقيقت تكبير به جاى ديگر است و گرفتار عارضهء غفلت و نسيان و سهو از واقعيت هستى فرياد مىزند :
اى دروغگو ! با من مكر و حيله مىكنى ؟ به عزت و جلالم تو را از سه واقعيت عالى ، به خاطر زنده نبودن تكبيرت محروم مىكنم :
1 - شيرينى يادم را بر تو حرام مىكنم ؛
2 - از رسيدنت به مقام قرب جلوگيرى مىنمايم .
3 - از اينكه به مناجات با من مسرور شوى تو را منع مىكنم !
اى عباد خدا ! اى بندگان حضرت حق ! اى دوستداران واقعيت ! اى نمازگزاران ! اى مسافران كوى محبوب ! اى سالكان راه ! شما را به خدا قسم عذابى براى عاشق از اين سه عذاب بالاتر مىشود ؟ ! !
الهى قمشهاى آن پروانهء شمع جمال به پيشگاه مقدسش عرضه داشته :
اى دلبر با شكوه پرناز * از ديدهء خود مرا مينداز
ما بر كرم توايم مغرور * وز لطف تو غرق نعمت و ناز