5 - اميد
نمازگزار با توجه به كرم و لطف و عنايت حضرت بارى و اينكه جهان عين محبت و مرحمت اوست و وجود مقدسش عمل احدى را ضايع نمىكند و عمل كسى را بدون مزد نمىگذارد ، بايد به اين عبادت اقدام كند و بداند كه نماز بهترين عمل و برترين كار و پرثوابترين و پرسودترين برنامهاى است كه عبد در محضر حضرت مولا انجام مىدهد ؛ در اين صورت كاملًا و بدون ترديد به عنايت او اميدوار باشد كه اين اميد خود به خود نوريست الهى و فروغى است رحمانى و فيضى است ربانى كه اگر قلب نمازگزار از آن تهى باشد واى بر حال او .
مگر نمىدانى كه خداوند مهربان در سورهء مباركهء يوسف ، در آنجا كه داستان خطاب يعقوب غم زده را به پسرانش نقل مىكند ، از قول آن پيامبر بزرگ مىفرمايد : اى فرزندان من ! به جستجوى يوسف گم شده و برادرش حركت كنيد و از رحمت حضرت حق مأيوس مباشيد كه از رحمت جناب او مأيوس نمىشوند مگر قوم كافر « 1 » .
البته منشأ رجا و اميد در قلب مؤمن ، معرفت به لطف خداوند و رفق و عنايت او مىباشد ، از معصيت عباد ضررى متوجه او نيست و اگر عبد با تمام گناهش به پيشگاه لطف او رو كند به طور قطع قابل آمرزش و رحمت است ، مسئلهء رحمت و لطف حق را با خواست حضرتش در باب توبهء كتاب « مصباح الشريعة » به طور مفصل طرح كرده و در آنجا از طريق آيات و روايات و داستان توبهكنندگان به اين اصل اشاره خواهد رفت .
هامش
( 1 ) -« يا بَنِيَّ اذْهَبُوا فَتَحَسَّسُوا مِنْ يُوسُفَ وَ أَخِيهِ وَ لا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْكافِرُونَ »يوسف ( 12 ) : 87 .