گر به توفان شكند يا كه به ساحل فكند * ناخدايى است كه هم كشتى و هم صرصر از اوست
من به دل دارم و شاهد به رخ و شمع به سر * آنچه پروانهء دل سوخته را در بر از اوست « 1 »
4 - هيبت
حالت ترس از مقام الهى ممكن است از دو طريق براى انسان حاصل شود : يا توجه به عظمت و بزرگى حضرت او ، يا توجه به عقاب و عذابى كه براى گنهكاران حرفهاى مقرر فرموده است .
در هر صورت ، نمازگزار در نماز بايد با توجه به عظمت دوست يا انتقامش از مجرمان ، دلى غرق از هيبت پيدا كند و آن حال را تا آخر نماز با خود داشته باشد ، البته اولياى خدا را در نماز نظر به نعم بهشت و عذاب آخرت نبود ، آنچه به آن نظر داشتند فقط و فقط حضرت مولا بود و هيبتى كه در دل آنان بود محصول معرفت آنان نسبت به حضرت دوست بود .
به قول فيض كاشانى آن عارف وارسته :
خم ابروى تو محراب ركوع است و سجودم * بىخيال تو نباشد نه قيامم نه قعودم
جلوهء حسن تو ديدم طمع از خويش بريدم * تا كه شد محو در انوار وجود تو وجودم
با تو در عيشم و عشرت همه سودم همه نورم * بىتو در رنجم و محنت هم آهم همه دودم
هامش
( 1 ) نشاط اصفهانى .