و على عليه السلام فرمود :
يا دُنْيا . . . غُرّى غَيْرى لا حاجة لى فيك قَدْ طَلَّقْتُكِ ثَلاثاً لا رَجْعَةَ فيها « 1 » .
اى دنيا ! . . غير مرا فريب بده . كه مرا به تو نيازى نيست ، تو را سه طلاقه كردهام كه آن را بازگشتى نيست .
سرّ شستن دو دست
و شستن دو دست به اين است كه دست از نقود دنيا و جنس مربوط به دنيا و آخرت بشويد كه دو دست جز به اين نحو پاك نخواهد شد .
معناى شستن دست از دنيا و جنس و نقد آن جدايى محض از حرام دنيا و اكتفا به ضرورت و معناى شستن دست از آخرت ، بريدن طمع از نعمتهاى اوست كه عبد واقعى كسى است كه جز به خشنودى حضرت دوست به چيزى فكر نكند .
به قول نظام وفا :
به نام دوست گشاييم دفتر دل را * به فرّ عشق فروزان كنيم محفل را
زاشك چشم و ز خون جگر به هر فصلى * خوش آب و رنگ توان داشت غنچهء دل را
امان ز برق نگاهش كه هر كجا كه گذشت * بسوخت خرمن و بر باد داد حاصل را
به جز هواى تو نقشى دگر نمانده به دل * كه زان زدودهام انديشههاى باطل را
هامش
( 1 ) - نهج البلاغة ، حكمت 77 .