[ وَكُنْ لِلّهِ عَبْداً شَاكِراً عَلى كُلِّ حالٍ تَجِدَ اللّهَ رَبّاً كَريماً عَلى كُلِّ حالٍ ]
شكر عبد ، كرم حق
در اين جمله ، وجود مقدّس امام صادق عليه السلام به قاعدهء ريشهدار و بسيار مهمى اشاره مىكند كه در قرآن مجيد به طور مكرّر بيان شده و آن اين است كه مسئلهء برخورد حق با عبد در ارتباط مستقيم با وضع عبد است ، اگر عبد در امور خودش تابع مسائل الهى باشد درِ رحمت و عنايت و لطف حضرت دوست چه در دنيا و چه در آخرت به روى بنده باز است ، در قرآن مجيد آمده :
[ وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ ]
« 1 » .
و اگر اهل شهرها و آبادىها ايمان مىآوردند و پرهيزكارى پيشه مىكردند ، يقيناً [ درهاىِ ] بركاتى از آسمان و زمين را بر آنان مىگشوديم .
در آيهء شريفه ، ايمان و تقواى مردم را علّت باز شدن درهاى بركات آسمان و زمين از جانب خدا دانسته و اين حقيقتى است كه در تاريخ به اثبات رسيده .
قوم يونس در قرآن آمده عذاب به آنان نزديك شده بود و اين عذاب ، معلول
هامش
( 1 ) - اعراف ( 7 ) : 96 .