اجازه داريم نام مقدّس او را ببريم و در پنج وقت به پيشگاه او به نماز بايستيم و در ماه رمضان روزه بگيريم و . . . مگر برنامهء كمى است ؟
برنامههاى معنوى كه تأمين كنندهء خير دنيا و آخرت ماست ، برنامهء ايمان و عبادت كه ما را در قيامت از عذاب ابدى مىرهاند چقدر مهم است ؟ با وجود اين برنامهها آيا عدم رضايت و دلتنگى از حضرت حق صحيح است ؟ !
عبدى كه از مولايش راضى نيست ، بيچاره عبدى و بدبخت انسانى و فلك زده آدمى است ! !
راضى به نعم حق ، چه نعمت اندك باشد چه نباشد ، عبدى پرارزش و بندهاى و الا و انسانى بزرگوار و با كرامت است .
عبد بايد بداند كمى يا زيادى نعمتهاى مادّى بر وفق مصلحت او و از اين بالاتر براى امتحان اوست .
اگر كسى در مضيقهء مادّى است ، مصلحت او و كلّ جامعه اقتضا كرده كه در محدوديّت از امور مادى باشد و اين عين لطف حضرت حق به اوست ، نشنيدهايد كه موسى به مناجات مىرفت ، مردى را ديد تا كمر به خاك فرو رفته ، سبب پرسيد گفت : از شدّت فقر و تنگدستى است ، به خدا بگو مشكل مادى مرا حل كند ، موسى در طور به او دعا كرد ، درهمى چند نصيب او شد ، اما او با آن چند درهم معاملهء بدى كرد ، وقتى موسى از طور برگشت جمعيتى را در گوشهاى ديد ، سؤال كرد : چه خبر است ؟ گفتند : كسى مست كرده و شكم بىگناهى را دريده ، چون جلو آمد ديد همان مردى است كه تا ناف در خاك فرو رفته بود ! !
اگر تنگ دستى ، حساب كن كه اين تنگدستى از باب لطف خدا به توست ، همهجا كه وسعت و گشايش نعمت نيست ، آنان كه در وسعت و گشايش به فرمودهء قرآن دچار طغيان و عصياناند ، در نقمتاند نه در نعمت و سخت منفور و مبغوض
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 404
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٤٠٤