[ وَالرِّضا بِما أَعْطى ]
رضايت به فعل حضرت حق
رضايت به آنچه خداوند بزرگ از نعمتها به انسان عنايت فرموده ، از بهترين حالات است ، انبيا و ائمه و شاكران از عباد حق ، از حال رضاى عبد نسبت به دادهء حق ، تعريف فوق العاده كردهاند .
هيچ گاه نعمت حق به نظر شما كوچك نيايد ، هر نعمتى كه به دست شما مىرسد ، با كمك هزاران موجب و علت به دست شما مىرسد و به خاطر هدفى مقدّس و و الا ، آن نعمت به شما عنايت مىشود ، شما اگر تجلّى رحمانيّت و رحيميّت و كرم و لطف حضرت او را در نعمت ببينيد ، آن را عظيم خواهيد يافت .
ما در عين اين كه از حضرت حق طلبكار نيستيم و استحقاق هيچگونه نعمتى نداريم ، اما حضرت دوست آن به آن و لحظه به لحظه ما را غرق در نعمت نموده و از هيچ برنامه يا منفعتى نسبت به ما مضايقه نفرموده است .
هرگز كميت نعمت را نبينيد به كيفيّت آن بينديشيد ، حقيقت نعمت را در نظر بگيريد ، صاحب نعمت را و محبّت و عشق او را تماشا كنيد .
اگر به ما چيزى نمىداد ، بايد به واقع از او رضايت داشتيم ، چه رسد به وضع فعلى ما كه پيچيده به هر نوع نعمتى هستيم ! !
همين نعمت شناخت خدا و معرفت به انبيا و ائمه و اوليا و نعمت ايمان و اين كه