برقرار مىگردد .
انقباض ديافراگم ، سبب مىشود كه اين عضله به طرف پايين حركت كند و اين امر ، قفسهء سينه را از بالا به پايين بزرگ مىكند .
عضلات شكمى به تدريج كه ديافراگم پايين مىآيد شل مىشوند . انقباض عضلات بين دندهاى ، دندهها را بالا كشيده و در همان زمان آنها را كمى چرخش مىدهد و به اين ترتيب استخوان جناق را به جلو مىراند ، اين عمل ، قفسهء سينه را از طرفين و همچنين از جلو به عقب ، بزرگ مىكند .
بزرگ شدن حجم قفسهء سينه ، يك كاهش فشار در اين محفظه توليد مىكند ، به طورى كه فشار در ريهها كمتر از فشار جو مىشود و در نتيجه هوا به داخل ريهها هجوم مىبرد . جريان هوا به داخل ريهها آنقدر ادامه مىيابد تا فشار در ريهها برابر با فشار جو گردد .
جريان هوا به داخل ريهها بستگى به اختلاف بين فشار جو و فشار هواى داخل حبابچهها داشته و همچنين به مقاومت مجارى هوايى در برابر جريان هوا نيز بستگى دارد . بيشترين مقاومت در برابر جريان هوا ، در بينى وجود دارد ! !
عمل بازدم در تنفّسِ آرام ، يك عمل غيرفعّال يا پاسيو است ؛ به اين معنى كه در نتيجهء رفع انقباض عضلات دمى و بازگشت ارتجاعى ، ريهها كشيده شده حادث مىشود و حجم قفسهء سينه به تدريج كه به حجم استراحت باز مىگردد ، كاهش مىيابد . يك انقباض ، همزمان عضلات شكمى احشا را به طرف بالا رانده و به اين ترتيب به بالا رفتن ديافراگم كه در هنگام رفع انقباض انجام مىشود كمك مىكند .
فشار هوا در ريهها بر اثر اين اعمال از فشار جو بيشتر مىشود ، چون ريهها به طور آزاد با محيط خارج ارتباط دارند ؛ لذا هوا آنقدر از ريهها خارج مىشود ، تا فشار دوباره با فشار جو برابر گردد و به اين ترتيب ، عمل بازدم كامل مىشود و بازدم
عرفان اسلامى ( شرح مصباح الشريعة ومفتاح الحقيقة المنسوب للإمام الصادق ع) (فارسى) — صفحة 301
مساهمون: شيخ حسين انصاريان
ص٣٠١