[ وَمَعْرِفَتُكَ بِذِكْرِهِ لَكَ يُورِثُكَ الْخُضُوعَ وَالْإِسْتِحْياءَ وَالْإِنْكِسارَ وَيَتَوَلَّدُ مِنْ ذلِكَ رُؤْيَةُ كَرَمِهِ وَفَضْلِهِ السَّابِقِ وَتَخْلُصُ لِوَجْهِهِ وَتَصْغُرُ عِنْدَ ذلِكَ طاعاتُكَ وَإِنْ كَثُرَتْ فى جَنْبِ مِنَنِهِ ]
كوچك شمردن اعمال در پيشگاه الهى
وقتى به اين معنى واقف مىشوى كه وجود مقدس يار لحظهاى از ياد تو غافل نباشد و اوست كه هم چون ماهى دريا تو را غرق در نعمت و آقايى و كرامت كرده و اوست كه در تمام مواقف به داد تو رسيده و هرگونه وسيلهء زندگى و خوشى و راحتى براى تو فراهم آورده ، اين آگاهى باعث و مورث سه حقيقت مىشود ، باعث مىشود كه در تمام جوانب حيات ، نسبت به حضرت او ، حال خضوع گرفته و در برابر امر و نهى او تكبّر نكنى و نيز موجب مىگردد كه در خلوت و آشكار نسبت به تمام امورت از حضرت او حيا كنى و غفلت باعث مىشود كه در برابر پيشگاه مقدّس او سرِ عجز و انكسار به خاك آورى .
و عباداتت هرچند در برابر نعمتهاى او به نظرت زياد بيايد بر اثر اين آگاهى كوچك و حقير به نظر خواهد آمد ، تا جايى كه در برابر عظمت او از عبادات خود با همهء كثرتش ، شرمسار و خجالت زده خواهى شد .
به راستى فعل موجود ، ممكن و ضعيف و حقير و پست هر چند زياد باشد ، در برابر عنايت و لطف واجب چه قدر و ارزشى دارد ؟