[ وَاجْعَلْ ذِكْرَ اللّهِ مِنْ أَجْلِ ذِكْرِهِ لَكَ فَإِنَّهُ ذِكْرُكَ وَهُوَ غَنِىٌّ عَنْكَ فَذِكْرُهُ لَكَ أَجَلُّ وَأَشْهى وَأَتَمُّ مِنْ ذِكْرِكَ لَهُ وَأَسْبَقَ ]
ذاكر حق
ياد وجود مقدّس او باش ، به خاطر اين كه او ياد تو است و از آنجا كه ياد او نسبت به عبد هميشگى و در تمام لحظهها است و در پيشگاه حضرت او غفلت و نسيان راه ندارد ، پس در مقابل چنين يادى كه محبوب از تو دارد ، تو هم در تمام لحظهها و آنات و حركات و سكنات به ياد او باش .
بيدار باش كه حضرت دوست ، چه گونه ياد تو است ؟ تو را خلق كرده و هرچه لازم داشتى به تو مرحمت فرموده و هرچه احتياج دارى به تو عنايت مىكند ، با اين كه هيچ احتياج و نيازى به تو ندارد . كدام لحظه را مىشناسى كه حضرت جانان از تو غافل بوده و تو را از ياد برده باشد ؟
اين ظلم بزرگى است كه محبوب به طور دائم ياد تو باشد و تو از او ياد نكنى و به خصوص به امر و نهى او توجه نداشته باشى .
امام سجّاد عليه السلام ، در دعاى ابوحمزه كه از پراهميّتترين دعاهاى شيعه است ، دربارهء عنايات حضرت حق ، عرضه مىدارد :
آقاى من ! منم آن كودكى كه پروريدى ، منم نادانى كه به من علم و آگاهى آموختى منم گمراهى كه او را هدايت كردى ، منم پستى كه او را به رفعت و بلندى