[ وَاغْسِلْ قَلْبَكَ بِماءِ الْحُزْنِ وَلا تَشْغَلْها بِدُونِ ما كَلَّفَكَ ]
غسل قلب با اشك ندامت
دل خود را از تعلّق به دنيا و امور آن و از تمام آلودگىهاى مربوط به دل با آب اندوه و حسرت بر عمر گذشته و با اشك پرقيمت چشم كه در راه خدا به خصوص در دل شبهاى تار بر ظاهر صورتت جارى مىگردد ، بشوى . در روايت آمده : يك قطره اشك ندامت ، دريايى از غضب الهى را خاموش مىكند .
در حديث است كه :
در روز قيامت ، شخصى را به ميزان حساب ، حاضر مىكنند كه در مدّت عمر خود ظاهراً اعمال نيكى انجام داده ، عملهاى او را به جناب حق عرضه مىكنند ، حضرت بارى ، هريك از اعمال او را به عيبى و تقصيرى برمىگرداند ، آنگاه دستور مىرسد كه آن عبد بايد به جهنّم برود ، يك موى از مژهء چشم او پس از اذن حضرت حق عرضه مىدارد : خداوندا ! اين شخص در شبى از شبها ياد تقصيرات خود كرد و دلش سوخت و اشك ندامتش بر چهره جارى گشت به حدّى كه من در آن اشك غرق شدم ، خداوند مهربان به قيمت آن اشك از بندهاش بگذرد و او را از جهنّم نجات دهد .
انسان هر چند كه تمام لحظاتش را به خوبى گذرانده باشد ، ولى بايد در برابر عظمت حق ، خود و اعمالش را هيچ انگاشته و به طور دائم در خلوت دل ، محزون