[ وَقِوامُ ذلِكَ كُلِّهِ بِالافتقار إلى اللّهِ وَالإِضْطِرارِ إِلَيْهِ وَالْخُشُوعِ وَالْخُضُوعِ وَمِفْتاحُها الإِنابَةُ إِلَى اللّهِ تعَالى مَعَ قَصْرِ الأَمَلِ بِدَوامِ ذِكرِ المَوتِ ، وَعِيانُ الْوُقُوفِ بَيْنَ يَدَىِ الْجَبَّارِ ]
حفظ مقام با عظمت عبوديّت و نگاهدارى از مقامات عالى معنوى مانند : شكر و عذر و توفيق و عصمت و همهء حقايقى كه خداوند بزرگ نصيب انسان نموده ، از دستبرد و اغواى شياطين ميسّر نيست مگر به جلب مدد حق و توسّل داشتن به حضرت دوست و اين كه انسان فقر ذاتى خود را درك كرده و به نياز خويش نسبت به حق واقف گشته و بداند كه در برابر يار لاشيئ محض است و كمترين قدرتى از خود ندارد و اين حضرت دوست است كه بايد اين لاشيئ محض را در برابر حملات دشمنان داخلى و خارجى حفظ كند .
كليد حفاظت از دشمنان
عبد بايد در كمال خشوع و خضوع بهطور دائم متوسّل به جناب حق باشد و لحظهاى از ياد حق غافل نماند كه به محض عارض شدن حال غفلت ، دشمنان بر او حمله برده و ممكن است در همان لحظه ضربههاى غيرقابل جبران به انسان بزنند .
و بداند كه كليد تمام اين برنامهها ملازمت داشتن با حال انابه و استغاثه به درگاه