انسان بالاخره مىبيند و مىفهمد و به هيچ وجه نمىتواند از پندار ناهنجار خود به منظور حضرت حق راه يابد و هدف پروردگار را دريابد و يا درك كند ، اينجا است كه بايد راه چاره را فقط در دين و ديندارى جستجو نمايد و بايد حس كند كه با اين دارو مىتواند ، همّ و غمّ خويش را درمان و توفان نگرانى را جبران كند .
دين كه اساس آن ايمان به خداست ، به آدمى آن نيرو و شجاعت را مىدهد كه نه تنها از مرگ نهراسد ، بلكه مرگ را تغيير لباس و تهى كردن قالب و پرواز به عالم ملكوت بداند و به حوادث جهان بخندد و با مشكلات با آغوش باز مبارزه نمايد و در دورهء هر پيامبرى همين ايمان و همين درك واقعيّت مرگ ، رمز پيشرفت مردم مؤمن بود .
3 - دين ، بهترين پناهگاه در حوادث
دين ، پناه و ملجأ شخص متديّن در حوادث و مواقع درماندگى است ، حيات آدمى صحنهء مشكلات و صدمات مىباشد و آفرينش انسان طورى است كه از تحمّل شدائد رسمى و روحى و عقلى ناگزير است و در عين همهء اين بلاها در التجاء و اتكاء به مبدئى كه شايستگى و زيبندگى اين معنى را داشته باشد ، ناچار و بىاختيار است .
شخص هرچند صبر و بردبارى به خرج دهد و بيشتر خود را شكيبا معرّفى نمايد ، روح متانت به او اجازه ندهد كه زبان به شكوه باز و سخنى از ناملايمات آغاز و آه و شرار درون را نزد همگان به آسمان نثار نمايد .
او علاقه دارد ملجأ و پناهگاهى عظيم ، رحيم و بزرگوار داشته باشد كه در مصائب ، در هر لحظه ، از مددكارى او بىمنّت و بىدريغ مضايقه ننمايد ، بدون ملجأ و منجا زندگى بسيار دشوار است .