عَنْ آياتِنا غافِلُونَ * أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ ]
« 1 »
.
مسلماً كسانى كه ديدارِ [ قيامتِ ] ما [ و محاسبه شدن اعمالشان ] را اميد ندارند و به زندگى دنيا خشنود شدهاند و به آن آرام يافتهاند و آنان كه از آيات ما بىخبرند . * آنانند كه به كيفر گناهانى كه همواره مرتكب مىشدند ، جايگاهشان آتش است .
اميد به لقاى حق - با توجه به آيات قرآن - عبارت است از : ايمان و يقين نسبت به عالم آخرت . بدون شك كسى كه به انكار قيامت برخيزد ، به انكار حساب و جزا و بهشت و جهنم و امر و نهى حق و در نتيجه به انكار وحى و نبوّت و آنچه متفرّع بر رسالت انبيا است برخاسته است ! !
در انكار قيامت است كه تمام همّت انسان متوجّه حيات مادى محض گشته و جز به زندگى اين دنيا نمىانديشد .
ما مىدانيم كه هر موجودى فطرتاً بقا و سعادت خود را مىخواهد ، انسان كه امتيازات زيادى بر ساير موجودات دارد ، به طريق اولى خواهان سعادت و بقاء است .
اگر دلش منوّر به نور ايمان و يقين باشد ، خواستار سعادت دنيا و آخرت است ، امّا اگر جز حيات دنيا ، قائل به زندگى ديگرى نباشد ، تمام همّت و ارادهاش به اين حيات محدود تعلّق خواهد گرفت و از آخرت ، خود را بىنياز دانسته دل به دنيا خوش خواهد كرد .
اين گونه برداشت از زندگى و تصور حيات انسانى ، معلول غفلت از آيات خداست .
هامش
( 1 ) - يونس ( 10 ) : 7 - 8 .