خودش صرف نشود ، كفران نعمت كردهايم .
بايد فكر كرد چرا خداوند مثلًا به ما چشم داد ، چرا نعمت شنوايى و گويايى بخشيد . آيا جز اين بوده كه عظمت او را در اين جهان ببينيم ، راه زندگى را بشناسيم و با اين وسايل در مسير تكامل گام برداريم ، حق را درك كنيم و از آن دفاع نماييم و با باطل بجنگيم ، اگر اين نعمتهاى بزرگ خداوند را ، در اين مسيرها صرف كرديم شكر عملى او را به جا آورديم و اگر وسيلهاى براى طغيان و خودپرستى و غرور و غفلت و بيگانگى و دورى از خداوند متعال شد ، اين عين كفران است .
امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
ما انْعَمَ اللَّهُ عَلى عَبْدٍ مِنْ نِعْمَةٍ فَعَرَفَها بِقَلْبِهِ وَ حَمِدَ اللَّهَ ظاهِرَاً بِلِسانِهِ فَتَمَّ كَلامُهُ حَتَّى يُؤْمَرَ لَهُ بِالْمَزيدِ . « 1 »
خداوند هر گاه به بندهاى نعمت بدهد و آن را به قلب خود بشناسد و با زبان هم سپاس گويد ، هنوز شكرش تمام نشده است كه خداوند بر نعمتهاى او مىافزايد .
و همچنين در جواب سؤال ابابصير گفت : يابن رسول اللّه ! آيا براى شكر حدّ و حدودى هست كه اگر عبد انجام دهد جزء شاكران بشود ؟
امام صادق عليه السلام فرمود :
يَحْمَدُ اللَّهَ عَلى كُلِّ نِعْمَةٍ عَلَيهِ فى اهْلٍ وَ مالٍ وَ انْ كانَ فيما انْعَمَ عَلَيْهِ فى مالِهِ حَقٌّ ادَّاهُ . « 2 »
خداوند را شكر مىكند كه در هر نعمتى كه به او و خاندانش مىرسد ، اگر چه مالى را كه به او رسيده حقّش را ادا كرده باشد .
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 68 / 40 ، باب 61 ، حديث 28 ؛ الكافى : 2 / 95 ، حديث 9 .
( 2 ) - بحار الأنوار : 68 / 29 ، باب 61 ، حديث 7 ؛ الكافى : 2 / 95 ، حديث 12 .