وَ تَناسُلِ الذُّرِّيَّةِ . « 1 »
آن گاه آدم را در سرايى كه عيشش بىزحمت در اختيار بود ساكن كرد ، و جايگاهش را به امنيّت آراست ، و او را از ابليس و دشمنى او ترساند . اما دشمنش به جايگاه زيباى او و همنشينىاش با نيكان رشك برد و او را بفريفت . آدم ( به وسوسهء دشمن ) يقين را به ترديد ، و عزم محكم را به دو دلى ، و شادى را به ترس جابجا كرد ، و ندامت را به خاطر فريب خوردن به جان خريد . آن گاه خداوند سبحان درِ توبه را به رويش گشود و كلمهء رحمت را به او تلقين كرد ، و بازگشت به بهشت را به او وعده داد ، سپس او را به اين دنيا كه محلّ آزمايش و ازدياد نسل است فرود آورد .
از مسائل مهمّى كه در برنامهء تربيتى انسان پديد مىآيد ؛ احساس گناه و نافرمانى بر اثر انديشه و كردار خلاف و ناپسند گذشته است . به ويژه اگر گناه سنگين و بزرگ باشد ، كه تأثير آن در ذهن انسان به عذاب وجدانى تبديل مىشود . و روح را بسيار آزار و رنج مىدهد .
آدم اگر بخواهد مسير خود را در دنيا به سوى پاكى و پرهيزكارى دگرگون سازد و به راه حق بازگردد ، بايد مسئوليّت سنگينى را به عهده گيرد و از گذشتهء خود برهد .
اين تفكّر مانند كابوسى ترسناك بر روح او سايه مىافكند و بر سر دو راهى انتخاب قرار مىگيرد . گاهى در اين لحظهء حسّاس ناگهان عنايت غيبى و لطف خدايى حال او را فرا مىگيرد و نورى در قلب او مىافكند و دگرگونى اساسى در وجودش پديد
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه : خطبهء 1 .