كه از مرگ اكراه ندارند ، و در جمع توبه كنندگان از دنيا ببر نه گناهكاران و اصرار ورزان به گناه ، اى ضامن پاداش نيكوكاران ، و اصلاح كنندهء كردار بدكاران ! .
مرگ با هدايت و طاعت
گردش جهان آفرينش ، هدفدار است . و انسان كه جزئى از آن است نيز بىهدف آفريده نشده است . اين هدف ، جز تكامل انسان در تمام ابعاد وجود خود ، چيز ديگرى نيست .
هدايت با آموزههاى دينى ، فرستادن پيامبران و كتابهاى آسمانى و مسألهء مرگ و معاد براى هدفمندى آفرينش بشر است .
قرآن كريم در مقام اشاره به همين حقيقت مىفرمايد :
وَ نَفْسٍ وَ مَا سَوَّهَا * فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَ تَقْوهَا * قَدْ أَفْلَحَ مَن زَكهَا * وَ قَدْ خَابَ مَن دَسهَا » « 1 »
و به نفس و آنكه آن را درست و نيكو نمود ، * پس بزهكارى و پرهيزكارىاش را به او الهام كرد . * بىترديد كسى كه نفس را [ از آلودگى پاك كرد و ] رشد داد ، رستگار شد . * و كسى كه آن را [ به آلودگىها و امور بازدارنده از رشد ] بيالود [ از رحمت حق ] نوميد شد .
گناهان و شكستن سدّهاى حدود الهى ، مايهء دورى از هدف آفرينش است .
انسانى كه زندگى او را ، دروغ و فريب و ستم و جنايت تشكيل مىدهد ، هرگز به هدف آفرينش نمىرسد و در حدّ يك حيوان باقى مىماند و انسانى كه زندگى او بر پايهء ايمان و اسلام و تقوا و ارزشهاى اخلاقى برنامهريزى شود ، به درجههاى بالاى
هامش
( 1 ) - شمس ( 91 ) : 7 - 10 .