[ « 17 » اللَّهُمَّ اشْحَنْهُ بِعِبَادَتِنَا إِيَّاكَ وَ زَيِّنْ أَوْقَاتَهُ بِطَاعَتِنَا لَكَ وَ أَعِنَّا فِى نَهَارِهِ عَلَى صِيَامِهِ وَ فِى لَيْلِهِ عَلَى الصَّلَاةِ وَ التَّضَرُّعِ إِلَيْكَ وَ الْخُشُوعِ لَكَ وَ الذِّلَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ حَتَّى لَا يَشْهَدَ نَهَارُهُ عَلَيْنَا بِغَفْلَةٍ وَ لَا لَيْلُهُ بِتَفْرِيطٍ ]
خدايا ! اين ماه را با بندگيمان براى حضرتت پُر كن ، و اوقاتش را به طاعتمان براى وجود مباركت زينت ده ، و در روزش ما را به روزه داشتن ، و در شبش ما را به نماز و زارى به درگاهت ، و فروتنى به پيشگاهت ، و خوارى در برابرت يارى فرما تا روزش به غفلت ما از روزه ، و شبش به كوتاهى ما از عبادت گواهى ندهد .
ارزش عبادات در رمضان
انسان از نگاه اسلام ، تركيبى از جسم و جان است . همان گونه كه جسم انسان براى تداوم وجود خويش نيازمند غذاهاى مادّى است . هويّت و حقيقت انسانى او نيز نيازمند غذاهاى معنوى از سنخ خود است .
روشن است كه خداوند سبحان ، ميهمانى رمضان را براى پذيرايى از جسم و وجود مادّى دوستانش فراهم نساخته است ؛ چرا كه بدنهاى آنان مانند همه در ضيافت هميشگى خدايند .
جناب سعدى مىسرايد :