آنچه به او داده مىشود خشنود است ، گوشه تنهايى را مىگزيند و از دوستان بىنياز مىگردد . قيد شهوتها و خواهشهاى نفس را مىزند پس آزاد مىشود ، دنيا را كنار مىگذارد و در نتيجه از بدىها و گزندهاى آن خود را حفظ مىكند ، حسادت را دور مىافكند پس دوستى و محبت آشكار مىشود ، مردم را نمىترساند و از آنان هم نمىترسد . به آنان تجاوز نمىكند ، بنابراين از گزندشان در امان است . به هيچ چيز دل نمىبندد و در نتيجه ، به رستگارى و كمال فضيلت دست مىيابد . عافيت را به ديدهء بصيرت مىبيند و از اين رو از پشيمانى در امان است . « 1 » كسانى كه دين و دستورهاى قرآن را به بازيچه مىگيرند در حقيقت اهداف خلقت بشر و كمال جويى را ناديده مىگيرند ، اينان از سلامت عقلى و روانى بى بهرهاند و سختترين مجازات پروردگار ، فراموشى آنان است . يعنى توجه به حال و مقام آنها نمىشود .
خداوند متعال در وصف آنان مىفرمايد :
الَّذِينَ اتَّخَذُواْ دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَوةُ الدُّنْيَا فَالْيَوْمَ نَنسَيهُمْ كَمَا نَسُواْ لِقَآءَ يَوْمِهِمْ هذَا وَمَا كَانُواْ بَايتِنَا يَجْحَدُونَ » « 2 »
آنان كه دينشان را سرگرمى و بازى گرفتند و زندگى دنيا آنان را فريفت ، پس ما امروز از ياد مىبريمشان ، همان گونه كه آنان ديدار امروزشان را از ياد بردند وهمواره آيات ما را انكار مىكردند .
دين را لقله زبان قرار دادن همان مىشود كه در دفاع از دين و فرهنگ اسلامى سنگرهاى مبارزه خالى مىماند ، بيشتر مردم در آسايش و راحتىها ، بسيار به
هامش
( 1 ) - بحار الأنوار : 2 / 53 ، باب 11 ، حديث 23 ؛ الأمالى ، شيخ مفيد : 52 ، حديث 14 .
( 2 ) - أعراف ( 7 ) : 51 .